Lemmus in de pers

it fotoverhaal (mijn eerste in het Nederlands) is totaal gericht op zelfverheerlijking. Een van mijn doelen in het leven is zorgen dat ik niet volledig in de vergetelheid terecht kom. Dat kun je op verschillende dingen doen: popster, filmster of topsporter worden, kinderen krijgen, een greep naar de macht doen of gewoon dingen schrijven.
Popster, filmster en topsporter lijken totaal buiten mijn bereik. Kinderen krijgen heeft waarschijnlijk niet zo'n groot effect. En de macht grijpen kan nog wel even duren (wordt aan gewerkt). Schrijven is dus het enige wat ik op korte termijn kan doen. Dat doe ik natuurlijk al als wetenschapper en webmaster maar ik ga er van uit dat maar weinig mensen van de vruchten van mijn werk genieten.

Gelukkig heb ik een oplossing gevonden: ik schrijf niet zelf, maar ik laat over mij schrijven. En niet voor het plaatselijke sufferdje maar gewoon voor nationale kranten zoals het NRC Handelsblad. Nou ja, ik moet toegeven dat mijn meeste exposure gewoon van de Metro komt. Lekker mijn mening opdringen aan anderen; Nederlandser kan haast niet.

Meer meningen